Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΓΚΑΤΣΜΠΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ Δήμητρα Κυρίλλου

Σε μια ομιλία του στις αρχές του 2012 ο οικονομολόγος Alan Krueger, επικεφαλής των συμβούλων του οικονομικού επιτελείου του Μπαράκ Ομπάμα, παρουσίασε την «καμπύλη Great Gatsby», μια γραφική συνάρτηση η οποία εκφράζει την ταξική/κοινωνική κινητικότητα ως συνάρτηση της οικονομικής ανισότητας μιας χώρας. Σύμφωνα με την «καμπύλη Γκάτσμπυ», σε κοινωνίες με μεγάλες ανισότητες η δυνατότητα ενός πολίτη για κοινωνική ανέλιξη είναι πολύ περιορισμένη. Ο Κρούγκερ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ είναι σήμερα μία από αυτές τις κοινωνίες και μάλιστα με γοργές τάσεις για ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους, και συνακόλουθα με τον περιορισμό της κινητικότητας ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί η διαπίστωση να μη διεκδικεί κάποια πρωτοτυπία, αυτό που είναι όμως αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι σύγχρονοι οικονομολόγοι αναφέρονται στο κλασικό αριστούργημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ για να αναλύσουν την κοινωνική ανισότητα και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις τάξεις σήμερα.
   Ο Yπέροχος Γκάτσμπυ δεν χρειάζεται συστάσεις. Γράφτηκε το 1922 και τελικά κυκλοφόρησε το 1925. Ήταν η τρίτη στη σειρά νουβέλα του Σκοτ Φιτζέραλντ και η θέση της στην εξέλιξη αυτού που ονομάστηκε αμερικανική λογοτεχνία του εικοστού αιώνα είναι τεράστια, όπως και ο ρόλος του συγγραφέα της. Έμεινε στην ιστορία ως ο συγγραφέας της «εποχής της τζαζ», όπως ονόμαζε ο ίδιος το πρώτο μισό του Μεσοπολέμου (1920-30), γνωστή και ως «roaring twenties» ή με τα δικά του λόγια «το πολυτελέστερο όργιο της ιστορίας». Τι έκανε την περίοδο αυτή τόσο οργιώδη; Ο μεγάλος πόλεμος είχε τελειώσει, οι ΗΠΑ έβγαιναν αναβαθμισμένες στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, τα χρηματιστήρια βρίσκονταν σε διαρκή ανοδική πορεία και οι προοπτικές για τα μεσαία και ανώτερα κοινωνικά στρώματα προοιωνίζονταν λαμπρές. Η τζαζ καθιερώθηκε στη μουσική σκηνή γιατί ακριβώς εξέφραζε τη δυναμική της περιόδου, μια εύρωστη, μοντέρνα, γοργά εκβιομηχανιζόμενη εποχή με πυρήνα τα μεγάλα αστικά κέντρα. Στις 16 Ιανουαρίου 1920 ξεκίνησε η ποτοαπογόρευση, όμως το αλκοόλ έρρεε άφθονο ημιπαράνομα καθόλη τη διάρκεια των 13 χρόνων που κράτησε, καθιστώντας το λαθρεμπόριο ποτών –το bootlegging– μια εξαιρετικά επικερδή ενασχόληση. Αρκετά από τα «νέα τζάκια» της εποχής ξεκίνησαν την καριέρα τους και καθιερώθηκαν από αυτή την ευγενή δραστηριότητα.
  Ο Francis Scott Key Fitzgerald, γόνος ξεπεσμένης μεσοαστικής οικογένειας από τη μεσοδυτική Μινεσσότα μεγάλωσε σε επαφή με τη λάμψη της αμερικανικής αστικής τάξης και με φανερό αίσθημα κατωτερότητας προς τους «flappers», τους λαμπερούς νεοσσούς της εποχής του που πρωταγωνιστούν στα δύο πρώτα βιβλία του και σε πολυάριθμα διηγήματα που δημοσίευσε στον περιοδικό και εξειδικευμένο λογοτεχνικό τύπο. Χάρη στην επιτυχία της πρώτης του νουβέλας διέφυγε τη μιζέρια του υπαλλήλου διαφημιστικής εταιρίας, έπεισε την αγαπημένη του Ζέλντα –το «χρυσό κορίτσι»– να τον παντρευτεί για να ζήσουν μια ζωή αντάξια της «εποχής της τζαζ». Πράγματι το ζευγάρι κινήθηκε μεταξύ Νέας Υόρκης, Παρισιού και Γαλλικής Ριβιέρας, ανάμεσα στις διασημότητες της διανόησης και υιοθετώντας ένα lifestyle που, για να το συντηρεί ο Φιτζέραλντ, χρειάστηκε μόνιμα να δανείζεται και να «εκπορνεύει», όπως ο ίδιος έλεγε, το συγγραφικό ταλέντο του. Η ψυχική κατάρρευση της Ζέλντα και η οικονομική κρίση του ’30 τον οδήγησαν στο Χόλιγουντ να γράφει φτηνά σενάρια για την MGM.
Ο Φιτζέραλντ λοιπόν γνώρισε από μέσα, απ’ έξω κι ανακατωτά θα λέγαμε, την ανάδυση του αμερικανικού ονείρου, αλλά και την πτώση του. Και είναι προς τιμήν του ότι παρ’ όλο που κατανάλωσε –επιδεικτικά και μη– τις απολαύσεις που προσέφερε αυτός ο τρόπος ζωής, εξελίχθηκε σε σκληρό επικριτή της λαμπερής ματαιοδοξίας του ονείρου, με τρόπο όχι καταγγελτικό αλλά βαθύ, σκοτεινό, πολυεπίπεδο και ίσως γι’αυτό διαχρονικό. Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ είναι καρπός αυτής της συνειδητής μεταστροφής, και να σκεφτεί κανείς ότι γράφτηκε το 1922, όταν η εποχή της τζαζ μεσουρανούσε.
   Η πλοκή του Υπέροχου Γκάτσμπυ ξετυλίγεται στη Νέα Υόρκη και τα περίχωρά της ως το Long Island και είναι δοσμένη από τη σκοπιά του αφηγητή Nick Carraway, ο οποίος κινείται εντός και εκτός της ιστορίας και αποτελεί το κλειδί στην αφήγηση των γεγονότων. Ο Νικ, ταπεινής καταγωγής απόφοιτος του Yale, μετακομίζει στο Long Island για να εργαστεί στο χρηματιστήριο και σκανδαλίζεται από τα ξέφρενα  σαββατιάτικα πάρτι του εκκεντρικού και μυστηριώδους γείτονά του, Jay Gatsby. Ο τελευταίος, αφού επιδιώξει τη γνωριμία τους, του ζητά να μεσολαβήσει για να προσεγγίσει την ξαδέλφη του Νικ, Daisy, την οποία είχε ερωτευτεί παράφορα πριν τον πόλεμο αλλά έχει στο μεταξύ κάνει έναν πλούσιο γάμο με τον Tom Buchanan και μένει στο απέναντι πολυτελές νησί, μαζί με τα «μεγάλα τζάκια» της ανατολικής ακτής. Ο Γκάτσμπυ είναι πάμπλουτος αλλά νεόκοπος και η πηγή του πλουτισμού του εικάζεται σε παράνομες δραστηριότητες και στον κακόφημο συνεργάτη του, Meyer Wolfshiem. Ο άντρας της Νταίζη, ο μεγαλομανής Τομ, όταν δεν πολιτικολογεί υπέρ του φυλετικού διαχωρισμού, διασκεδάζει στη Νέα Υόρκη μαζί με την ερωμένη του, Myrtle. Η Μυρτλ έχει με τον άντρα της George ένα συνεργείο αυτοκινήτων στην κοιλάδα της Τέφρας, την περιοχή που χωρίζει το Λονγκ Άιλαντ από τη Νέα Υόρκη. Ο Νικ εντυπωσιασμένος καταδύεται στον κόσμο των αστών της ανατολικής ακτής, έναν κόσμο λάμψης και χλιδής, πολύ πέρα από την ως τότε καθημερινότητα και τα βαλάντιά του. Θα κάνει πλάτες στον Γκάτσμπυ, που τελικά ξανακατακτά την Νταίζη ενώ ο ίδιος φλερτάρει τη φίλη του ζευγαριού, Τζόρνταν. Η κρίση θα ξεσπάσει σύντομα, με τραγική παράπλευρη απώλεια τη ζωή της Μυρτλ. Ο σύζυγός της θα εκδικηθεί σκοτώνοντας από πλάνη τον Γκάτσμπυ, ενώ οι θύτες, το ζεύγος Μπιουκάναν συμφιλιώνεται και συνεχίζει τη λαμπερή ζωή του όπως πριν...

Απόσπασμα από κείμενο της Δήμητρας Κυρίλλου που δημοσιεύεται στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ τεύχος 26ο.

Από τη συζήτηση του Tούρκου συγγραφέα Yigit BENER και του συγγραφέα και ψυχαναλυτή Γιάννη ΒΑÏΤΣΑΡΑ, με «Ακούω όπως αγαπώ. Από τη μια γλώσσα στην άλλη, το ρήμα παραμένει σημαίνον » που διοργάνωσε το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ στα πλαίσια 10ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου. Την εκδήλωση πλαισίωσε με τη μουσική του ο Γκιγιόμ Σαρποτιέ που έαπιξε αποσπάσματα από το μουσικό του έργο Anacosmos, συνοδεία του μαθητή του Παναγιώτη Αναστασιάδη.

Για το βιβλίο της Κατερίνας Μόντη Η Κατάθεση από τις εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ

Εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ στον κόσμο

Mεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στην Αλβανία το μυθιστόρημα του Παύλου Τούλα Το μεγάλο όνειρο που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ. Η κυκλοφορία του βιβλιου απασχόλησε τον αλβανικό τύπο με σημαντικά δημοσιεύματα καθώς στο λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα και εκπαιδευτικού Παύλου Τούλα καταγράφονται τα πάθη των μεταναστών από τη γειτονική χώρα και οι αγώνες τους να επιβιώσουν στην ελληνική κοινωνία. Το βιβλίο του Τούλα είναι μια ματιά συμπόνιας και ανθρωπισμού και διατηρεί όλη τoυ την επικαιρότητά του σε μια εποχή όπως η σημερινή όπου η σφορδρότητα της οικονομικής κρίσης και η συνακόλουθη ταξική υποβάθμιση  των μεσαίων, κυρίως, στρωμ

άτων σπρώχνει τα πιο καθυστερημένα, ιδεοληπτικά  και αμόρφωτα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στον πειρασμό του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

Η Coca Cola και ο στόλος των απεργοσπαστών.

Η συντυχία: Στο πιο πρόσφατο κείμενό μας που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο (τις δύο τελευταίες ημέρες) προβήκαμε σε ορισμένες διαπιστώσεις αναφορικώς με το λόγο και τα «επιχειρήματα» των διευθυντικών στελεχών των πολυεθνικών εταιριών. Και πιο συγκεκριμένα αναφερθήκαμε  στην ομοιότητα της επιχειρηματολογίας του Έλληνα διευθυντή της καναδικής μεταλλευτικής εταιρίας, η οποία θέλει να δραστηριοποιηθεί στην ορεινή Χαλκιδική, με εκείνη των αντιστοίχων υψηλόβαθμων στελεχών της πολυεθνικής Coca Cola.  [Βλ. το κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης: Η «κοινωνική προσφορά» και τα αντίδωρα της καταστροφής και γενικότερα για την πολυεθνική Coca Cola  τα άρθρα στο Διαδίκτυο: Όμηρος Ταχμαζίδης: Η Coca Cola και η χορηγία της υποκρισίας, Όμηρος Ταχμαζίδης: Η κυνική ευαισθησία της Coca Cola]

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις… η πολυεθνική εταιρία έκανε πάλι με δυσάρεστο τρόπο αισθητή την παρουσία της: απέλυσε δύο εργαζόμενους, διότι το πρόγραμμα των «εθελούσιων εξόδων» το οποίο είχε εκπονήσει και είχε θέσει σε εφαρμογή έφθασε στα όριά του – οι εναπομείναντες εργαζόμενοι αρνούνταν να πάρουν αποζημιώσεις και να εγκαταλείψουν «οικειοθελώς» την εργασία τους.

Η κατάσταση: Οι εργαζόμενοι απάντησαν στις απολύσεις ανακοινώνοντας απεργιακές κινητοποιήσεις για την επόμενη εβδομάδα, αλλά η πολυεθνική προφανώς προετοιμασμένη από καιρό προσπάθησε να τους αιφνιδιάσει, εφόσον σήμερα (Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013) αργά το μεσημέρι ενεργοποίησε απεργοσπαστικό μηχανισμό από περίπου 20 νταλίκες με σκοπό να μεταφέρει τα προϊόντα από τους χώρους του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης σε άλλες αποθήκες. Σημειωτέον ότι μεσολαβεί  τριήμερο αργιών και έτσι το εργοστάσιο θα παρέμενε  με τις απεργιακές κινητοποιήσεις ουσιαστικώς κλειστό για πάνω από δέκα ημέρες.

Οι εργαζόμενοι συνήλθαν σε έκτακτη γενική συνέλευση νωρίς το απόγευμα και κήρυξαν  4ωρη στάση εργασίας για σήμερα από τις 4.30 έως τις 8.30 μ.μ. και κάλεσαν την εταιρία να αποσύρει το στόλο των απεργοσπαστών και να ανακαλέσει άμεσα τις απολύσεις των συναδέλφων τους.

Αυτή τη στιγμή η  κατάσταση είναι ιδιαίτερα τεταμένη μπροστά στο χώρο του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης. Οι εργαζόμενοι είναι οργισμένοι, όχι μόνο λόγω της εμφάνισης των απεργοσπαστών αλλά και εξ αιτίας του γεγονότος ότι χθες ο ένας από τους δύο απολυμένους συναδέλφους τους (πατέρας δύο παιδιών), παρουσίασε μετά την ανακοίνωση της απόλυσης  προβλήματα υγείας  και διακομίσθηκε εσπευσμένα στο καρδιολογικό τμήμα του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, όπου και νοσηλεύεται έως αυτή τη στιγμή.

Οι απεργίες: Στο μεταξύ οι εξώδικες δηλώσεις-διαμαρτυρίας των Συνδικάτων του χώρου έχουν σταλεί και το εργοστάσιο της Coca Cola  στην Θεσσαλονίκη θα παραμείνει κλειστό την ερχόμενη εβδομάδα. Όλα δείχνουν ότι η πολυεθνική εταιρία έχει επιλέξει το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τα σωματεία του χώρου εκμεταλλευόμενη τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην χώρα. Σημειωτέον ότι η Coca Cola στο παρελθόν υποχρεώθηκε να επαναπροσλάβει απολυμένους εργαζόμενους, μετά από πολυήμερους απεργιακούς αγώνες των συναδέλφων τους: στα γραφεία της πολυεθνικής τα παλαιότερα στελέχη δεν έχουν ξεχάσει την απεργία του 1987, η οποία διήρκεσε 114 ημέρες και είχε ως αποτέλεσμα την επαναπρόσληψη 16 απολυμένων – η πολυεθνική είχε στρατολογήσει τότε ακόμη και μπράβους της νύχτας για να ενισχύσει τον απεργοσπαστικό μηχανισμό της, αλλά απέτυχε.

Πέρυσι οι εργαζόμενοι κατόρθωσαν να αποτρέψουν το ολοκληρωτικό κλείσιμο του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη με μια απεργιακή κινητοποίηση 43 ημερών: στο τέλος επέστρεψαν στην εργασία τους, αλλά η νίκη τους ήταν πύρρειος – η μεγαλύτερη μερίδα του προσωπικού της παραγωγής συμφώνησε να αποχωρήσει «οικειοθελώς» με αποτέλεσμα να αναστείλει τη λειτουργία του το συγκεκριμένο τμήμα. Τώρα η διεύθυνση της Coca Cola σκληραίνει τη στάση της και απολύει χωρίς ενδοιασμούς και περιστροφές και προσπαθεί να οργανώσει μηχανισμό απεργοσπασίας.

Η προπαγάνδα: Η Coca Cola διαθέτει άφθονα κονδύλια για να συντηρεί τη δημόσια εικόνα της αλώβητη: οι απολύσεις των δύο εργαζομένων στην Θεσσαλονίκη ήλθαν λίγες μέρες μετά από μια προσπάθεια της πολυεθνικής να παρουσιάσει κοινωνικό πρόσωπο στο καταναλωτικό κοινό της Θεσσαλονίκης και γενικότερα του βορειοελλαδικού χώρου – χορηγίες σε ιδρύματα του δήμου Θεσσαλονίκης, καταχωρήσεις σε κυριακάτικες εφημερίδες. 

Στόχος της είναι η διαρκής παραπλάνηση του καταναλωτικού κοινού και η απόκρυψη από τη δημοσιότητα όλων των μέσων που μετέρχεται για να εξαναγκάσει τους εργαζόμενους να υποκύψουν στις εντολές της. Ενδεικτικό για το παραπλανητικό ύφος και το υποκριτικό ήθος των στελεχών της είναι το περιεχόμενο μιας ολοσέλιδης καταχώρισης της Coca Cola Τρία Έψιλον, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ της Θεσσαλονίκης την Κυριακή 3 Μαρτίου 2013.

Σταχυολογούμε κάποια σημεία από την πανάκριβη διαφημιστική καταχώρηση, η οποία έφερε τον άκρως αποπροσανατολιστικό τίτλο: «Coca Cola Τρία Έψιλον: Εξακολουθεί να στηρίζει την ελληνική αγορά».

«Στην Ελλάδα παράγεται το 98% των προϊόντων που διακινεί στην εγχώρια αγορά η Coca Cola Τρία Έψιλον. Σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, η εταιρία στηρίζει την ελληνική αγορά, όχι μόνο επειδή την τελευταία διετία πραγματοποίησε επενδύσεις ύψους 160 εκατ. ευρώ, διατηρώντας σταθερή και σημαντική συμμετοχή στα κρατικά έσοδα, αλλά γιατί προσφέρει δουλειά σε χιλιάδες εργαζόμενους».

Η πραγματικότητα είναι η εξής: η Coca Cola ήδη πριν από την κρίση έκλεισε μονάδες της στην Κέρκυρα, το Μεσολόγγι, την Ρόδο, την Πάτρα, την Αθήνα,  ενώ στη Θεσσαλονίκη δε λειτουργεί πλέον τμήμα παραγωγής και στον Βόλο μειώνει συστηματικώς το προσωπικό. Τα περί επενδύσεων είναι φούμαρα, διότι κάποιες από αυτές τις επενδύσεις δεν είναι τίποτε άλλα από παραπλανητικές κινήσεις για να ρίξει στάχτη στα μάτια των εργαζομένων και των καταναλωτών: στην Θεσσαλονίκη «έστησε» ολόκληρη γραμμή παραγωγής για να καθησυχάσει τους εργαζόμενους και μέσα σε τρεις μήνες την ξήλωσε μαζί με τις παλαιότερες –  η αλήθεια είναι ότι η Coca Cola  επενδύει κονδύλια για να ξηλώσει θέσεις εργασίας.  Όσο πιο μεγάλο είναι το νούμερο των  δαπανών σε υποτιθέμενες επενδύσεις τόσο πιο πολλές είναι οι θέσεις εργασίας που έχουν καταστραφεί!

Ειδικότερα για την Θεσσαλονίκη: η πολυεθνική Coca Cola προσπαθεί να καταργήσει το τμήμα διανομών και να παραδώσει τα τμήματα της αποθήκης σε εργολάβους με όλες τις γνωστές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τον εργασιακό πολιτισμό της χώρας - μέσω της αποποίησης της ιδιότητας του εργοδότη η Coca Cola στοχεύει στη δραστική μείωση του κόστους επιβάλλοντας στα εργοστάσια ασιατικές συνθήκες εργασίας.

Και για να το πετύχει αυτό δαπανά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στη διαφήμιση και στις «εθελούσιες εξόδους» των εργαζομένων για να μην  πληγεί η δημόσια εικόνα της: φυσικώς, όταν οι εργαζόμενοι αρνούνται να αποχωρήσουν «οικειοθελώς» δε διστάζει να προχωρήσει σε απολύσεις και να «στήσει» μηχανισμούς απεργοσπασίας για να κάμψει την αντίδραση των εργαζομένων και τορπιλίσει την έμπρακτη μέσω απεργιών αλληλεγγύη τους  προς τους απολυμένους.

 Η ευρύτερη κοινωνία κάτι δεν πρέπει να πράξει απέναντι σε αυτόν τον εμπαιγμό της πολυεθνικής που αμείβει τα στελέχη της - αυτούς τους σύγχρονους κεφαλοκυνηγούς -  ανά κεφάλι απολυμένου, χρησιμοποιώντας τον ευφημισμό bonus; Δεν πρέπει να δώσουν οι καταναλωτές κατ΄ αναλογία του bonus, που παίρνουν οι κεφαλοκυνηγοί, ένα malus στην Coca Cola  και τα προϊόντα της;

Κείμενο Όμηρος Ταχμαζίδης

Φώτης Μπίμπασης Ανοιχτή Επιστολή

Φώτης Μπίμπασης

 

Στέλνω ανοιχτή επιστολή στο δήμαρχο Θεσσαλονίκης  κ. Γ. Μπουτάρη με
αφορμή τη δημιουργία γηροκομείου τυφλών, μια απόφαση που πάρθηκε στο
δημοτικό συμβούλιο την άνοιξη του 2007 και που δυστυχώς μέχρι σήμερα
εκκρεμεί . Γι΄αυτό και ζητώ την άμεση πραγματοποίηση δημοτικού
συμβουλίου με μοναδικό θέμα τη δημιουργία του γηροκομείου.

 

Γηροκομείο Τυφλών στη Θεσσαλονίκη

Με απόφαση [1]του το Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων, που συνεδρίασε στη Θεσσαλονίκη το διήμερο 9-10 Μαρτίου, στηρίζει την πρωτοβουλία της θεματικής ομάδας ΑμΕΑ για την ίδρυση Γηροκομείου Τυφλών από το Δήμο Θεσσαλονίκης  με στόχο την προστασία των τυφλών τρίτης ηλικίας. Στο γηροκομείο αυτό θα λειτουργήσει παράλληλα και πνευματικό κέντρο για την πολιτιστική καλλιέργεια των τυφλών, ενώ παράλληλα θα παρέχεται ολοκληρωμένη κάλυψη των αναγκών των ατόμων με πολλαπλή αναπηρία που έχουν και πρόβλημα όρασης. Η δημιουργία ενός γηροκομείου προσαρμοσμένου στις ανάγκες των τυφλών είναι απαραίτητη, δεδομένου ότι τα Άτομα με Αναπηρία όταν φθάνουν στην τρίτη ηλικία, αντιμετωπίζουν αυξημένες δυσκολίες που απαιτούν τη μέγιστη δυνατή φροντίδα. Πολλώ δε μάλλον όταν οι τυφλοί τρίτης ηλικίας δε γίνονται αποδεκτοί στα γηροκομεία της χώρας, επειδή έχουν ανάγκη συνοδείας.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουμε ότι Πολιτεία οφείλει να είναι αρωγός κάθε προσπάθειας, είτε αυτή αφορά σε φροντίδα κατ΄ οίκον από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες, είτε με τη δημιουργία δομών, όπως της συγκεκριμένης, που θα εξασφαλίσουν αξιοπρεπή διαβίωση στα ΑμεΑ τρίτης ηλικίας. Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας προς τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες το οποίο, ιδιαιτέρα στην περίοδο οικονομικής κρίσης που διανύουμε, είναι απόλυτα αναγκαίο και επιβεβλημένο.

Περισσότερες πληροφορίες: Φώτης Μπίμπασης, 6936771883

 

[1] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=4256:2013-03-12-14-36-45&catid=20:councildec&Itemid=37 

 

H Coca Cola και η χορηγία της υποκρισίας

Όταν πέρυσι απεργούσαν οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα 3 Ε της Θεσσαλονίκης, διένειμα ένα κείμενο στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Το περιεχόμενό του αφορούσε σε μια χορηγία της πολυεθνικής εταιρίας προς το Ίδρυμα Άγιος Στυλιανός, το οποίο ευρίσκεται υπό τη διεύθυνση της δημοτικής αρχής.

Φέτος η Κόκα Κόλα 3 Ε επανήλθε με μια νέα χορηγία προς τα γυμναστήρια του δήμου Θεσσαλονίκης ύψους 15 χιλιάδων ευρώ - για να μη λείψει προφανώς η γύμναση στους Θεσσαλονικείς τούτη τη δύσκολη περίοδο! Και η φετινή χορηγία έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία η διεύθυνση της Κόκα Κόλα προωθούσε το σχέδιο της  για οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου, την παράδοσή του σε εργολάβους και την κάλυψη των αναγκών της βορειοελλαδικής αγοράς με προϊόντα από την Βουλγαρία. Ήδη στα καταστήματα της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθηνών τα ψυγεία είναι γεμάτα με προϊόντα της από την Βουλγαρία.

Η εταιρία είχε απαιτήσει υπό μορφή τελεσιγράφου από το Σωματείο των εργαζομένων να αποδεχτεί έως την 1^η Φεβρουαρίου 2013   την «πρόταση» της: σε περίπτωση που δε θα αποδεχόταν  θα έκλεινε το εργοστάσιο οριστικώς – οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν τον εκβιασμό, δεν υπέκυψαν και το εργοστάσιο συνεχίζει να λειτουργεί.

Όλα δείχνουν ότι η σθεναρή στάση των συνδικαλιστικών οργάνων, η αδυναμία της επιχείρησης να πείσει τους εργαζόμενους να φύγουν με «εθελούσια έξοδο» ή να μετατραπούν σε εργολάβους και οι κινητοποιήσεις των αγροτών στα εθνικά δίκτυα ανάγκασαν τη διεύθυνση της πολυεθνικής να αναβάλλει τα σχέδιά της: στις αρχές του Φεβρουάριου οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν μια προειδοποιητική απεργία, αλλά η διεύθυνση της επιχείρησης δεν αντέδρασε – οι εργαζόμενοι έκτοτε ευρίσκονται σε κατάσταση αναμονής, συνεχίζουν να εργάζονται και…  περιμένουν την επόμενη κίνηση της εταιρίας.

Δημοσιεύω το κείμενο το οποίοι είχα διανείμει πέρυσι στο δημοτικό συμβούλιο και παραπέμπω επίσης στο αναρτημένο στο Διαδίκτυο κείμενό μου με τον τίτλο Η κυνική ευαισθησία της Coca Cola, ώστε να σχηματίσει ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Ο τίτλος του περυσινού κειμένου ήταν Η Coca Cola και η χορηγία της υποκρισίας και το περιεχόμενό του ήταν το ακόλουθο:

Η απεργία: Από τις 2 Φεβρουαρίου 2012 οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον (=Ελληνική Εταιρία Εμφιάλωσης) Θεσσαλονίκης απεργούν. Η απεργία τους οφείλεται στην απόφαση της πολυεθνικής εταιρίας να κλείσει το τμήμα παραγωγής, το εργοστάσιο, στην Θέρμη.

Η διάψευση: Στον τύπο εμφανίστηκαν κάποιες ανώνυμες αναφορές στελεχών – «υψηλόβαθμων», όπως αναφέρονται στα δημοσιεύματα – της πολυεθνικής τα οποία διαψεύδουν τα περί απομακρύνσεως του εργοστασίου. Έως τώρα, όμως, δεν υπήρξε καμία επίσημη διάψευση από την ίδια την εταιρία. Και ούτε θα υπάρξει. Η παραμονή του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη θα εξαρτηθεί από την έκβαση του απεργιακού αγώνα.

Τα πρότερα: Πριν ξεσπάσει η απεργία των εργαζομένων, σε όλα τα εργοστάσια της 3 Ε εξαπολύθηκε, για μήνες ολόκληρους, ένας αθόρυβος πόλεμος κατά των εργαζομένων. Η πολυεθνική Κόκα Κόλα έχει αναγάγει σε επιστήμη την αθόρυβη και χωρίς κόστος για τη δημόσια εικόνα της κατακρεούργηση των θέσεων εργασίας. Τον τελευταίο καιρό εξαφάνισε εκατοντάδες σε όλη την Ελλάδα, χωρίς να αφήσει ούτε ένα αποτύπωμα στη δημοσιότητα.

Ο προπαγανδιστικός εξωραϊσμός: Στη δημόσια προπαγανδιστική ρητορεία της πολυεθνικής, οι εκβιαστικοί εξαναγκασμοί σε αποχωρήσεις αναφέρονται ως «οικειοθελείς αποχωρήσεις», αντιθέτως τα συνδικάτα ομιλούν για «εθελούσιες απολύσεις». Αλλά ακόμη και ο προπαγανδιστικός γλωσσικός εξωραϊσμός περί «οικειοθελών αποχωρήσεων», δεν φενακίζει το όργιο των πιέσεων και των εκβιασμών, του δόλου και των υποσχέσεων, γενικώς του «τζογαρίσματος» στην ανασφάλεια και στις φοβίες των εργαζομένων σε τούτη την περίοδο του κοινωνικού τρόμου που ζούμε. Η Κόκα Κόλα τρομοκρατεί. Με το γάντι μεν, αλλά τρομοκρατεί. Και φυσικά αποκρύπτει από τη δημοσιότητα τις αθέμιτες πρακτικές της και εξωραΐζει με τον καταιγισμό της διαφήμισης και την υποκρισία των χορηγιών τη δημόσια εικόνα της.

Η επιλογή: Οι εκβιασμοί της Κόκα Κόλα έχουν ιστορία στην περιοχή μας. Το 1981 και το 1987 νικήθηκε δύο φορές από τους εργαζόμενους, μετά από πολύμηνους αγώνες.

Η επιλογή του κλεισίματος του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης δεν έγινε τυχαίως: από τη μια θα πραγματοποιηθεί ο διακαής πόθος των ανώτατων στελεχών της Κόκα Κόλα να πάρουν τη ρεβάνς για τις ήττες του παρελθόντος και να ξεμπερδεύουν με τα ισχυρά συνδικάτα, από την άλλη ο πληθυσμός στην περιοχή μας μετά τα απανωτά πλήγματα αποβιομηχάνισης δείχνε να έχει πάθει ένα είδος ανοσίας απέναντι στην καθημερινή θέα της καταστροφής του παραγωγικού ιστού. Η συγγραφέας Μάρω Δούκα σε πρόσφατη συνέντευξή της για την κρίση ανέφερε το εξής ενδεικτικό: «Σας θυμίζω ότι αυτό που ζουν σήμερα τα μεσοαστικά στρώματα, το ζούσαν εδώ και είκοσι χρόνια πολλοί μισθοσυντήρητοι και υπό την απειλή της απόλυσης συμπατριώτες μας, όσο ρημαζόταν η βόρεια Ελλάδα και μεταφέρονταν τα εργοστάσια στα Βαλκάνια. Δεν μας έφαγαν οι λαμογιές όσο η αποβιομηχανοποίηση, η εξαφάνιση της σπονδυλικής στήλης της οικονομίας μας». [Μάρω Δούκα, Η ελπίδα είμαστε εμείς, εφημ. Εργαζόμενοι (απεργιακό φύλλο), Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012].

Καιρός είναι να εμπεδώσουμε και εμείς οι βορειοελλαδίτες κάποιες αλήθειες.

Το μποϊκοτάζ: Στη συζήτηση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο μετά την ενημέρωση του σώματος από τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων Δημήτρη Δουμάνη, ακούστηκαν διάφορα και εκφράστηκε ακόμη και η άποψη – από το δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης Ευστάθιο Καζαντζίδη, - για μποϊκοτάζ των προϊόντων της Κόκα Κόλα. Χωρίς να υπάρχει κάποια αντίρρηση στην πρόταση του δημοτικού συμβούλου, προσθέτουμε ότι η δημοτική αρχή μπορεί να προβεί σε μια σειρά από άμεσες και συγκεκριμένες κινήσεις για να εκφράσει πρωτίστως τη δυσαρέσκειά της προς την εταιρία και δευτερευόντως τη συμπαράσταση της προς τον αγώνα των εργαζομένων.

Η οριοθέτηση: Κρινόμαστε από τα μικρά, τα συγκεκριμένα. Αξιοσέβαστα τα ψηφίσματα συμπαράστασης, θετικές οι προτάσεις και οι ιδέες για άσκηση πίεσης στην πολυεθνική, αλλά οφείλουμε να δηλώσουμε την πολιτική μας στάση απέναντι στο πρόβλημα με κινήσεις σε ζητήματα τα οποία εμπίπτουν στις δικές μας αρμοδιότητες και αγγίζουν τη δική μας άμεση ευθύνη.

Η προσβλητική χορηγία: Ενώ η Κόκα Κόλα προωθούσε βήμα-βήμα το κλείσιμο του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη, οι προπαγανδιστές της δε λησμονούσαν τις αγαθοεργίες για να ενισχύσουν το φιλάνθρωπο image  της εταιρίας. Η δημόσια εικόνα είναι η αχίλλειος πτέρνα της πολυεθνικής και για το λόγο τούτο οφείλει και στις πιο αρνητικές καταστάσεις να μην προσβάλλεται, να μένει άτρωτη.

Στο πλαίσιο των αγαθοεργιών της συμπονετικής Κόκα Κόλα εντάσσεται και το «μυθώδες» ποσό των δέκα (!) χιλιάδων ευρώ (!), το οποίο χορήγησε στο «Ίδρυμα Άγιος Στυλιανός». Η χορηγία όλως τυχαίως (!) συνέπεσε χρονικώς με τον τεμαχισμό του εργοστασίου και τον αποδεκατισμό των εργαζομένων.

Η ηθική αποκατάσταση: Όταν στις 6 Φεβρουαρίου 2012 συνεδρίασε η διοίκηση του ιδρύματος Άγιος Στυλιανός για το ζήτημα της χορηγίας της Κόκα Κόλα, οι εργαζόμενοι βρισκόταν στην 5^η ημέρα της απεργίας τους. Είναι προφανές ότι το Δ.Σ. του Ιδρύματος (Άννα Αγγελίδου – Πολυχρονικάδου, Γρηγόρης Αμπατζόγλου, Αγγελική Βλάχου, Κωνσταντινιά Δημοσχάκη, Δώρα Ευσταθίου, Κυριακή Μόσχου, Ιωάννης Μπούρος, Φανή Πολυχρονιάδου, Ισραέλ Ρούσο) ψήφισε την αποδοχή της δωρεάς χωρίς να γνωρίζει ότι η διεύθυνση της Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον  μεθοδεύει το κλείσιμο του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης. Υπό αυτή την έννοια αντιλαμβανόμαστε και τα κολακευτικά λόγια που συνόδευσαν την απόφαση: «…εκφράζει την ευγνωμοσύνη και τις θερμές ευχές προς τους δωρητές για τη συμβολή τους στο κοινωνικό έργο που επιτελείται από το Δημοτικό Βρεφοκομείο Θεσσαλονίκης «Ο Άγιος Στυλιανός»».

Το δημοτικό συμβούλιο σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπρέπειας όλων των πολιτών της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης και του βορειοελλαδικού χώρου, οφείλει, μετά την αποκάλυψη των ύπουλων σχεδίων της πολυεθνικής για κλείσιμο του εργοστασίου, με απόφασή του να επιτρέψει ως απαράδεκτη την υποκριτική και προσβλητική χορηγία, από μια εταιρία η οποία την ίδια στιγμή που υποτίθεται αγαθοεργεί στέλνει στην ανεργία δεκάδες εργαζόμενους και οδηγεί στην ανέχεια εκατοντάδες οικογένειες.

Δε χρειάζεται να κάνουμε εκπτώσεις στην αξιοπρέπειά μας για τα δέκα ψωροχιλιάρικα της Κόκα Κόλα.

Σχόλιο: To παραπάνω κείμενο που διανεμήθηκε πέρυσι στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Θεσσαλονίκης, αποδεικνύεται  σε πολλά σημεία του «προφητικό».Στην απεργιακή συγκέντρωση ( Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013) στην πλατεία Ρωμαϊκής Αγοράς στην Θεσσαλονίκη ομίλησε  ο πρόεδρος του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον Γρηγόρης Παπαδόπουλος, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στην πρόθεση της διεύθυνσης της εταιρίας να διαλύσει και τα υπόλοιπα τμήματα του εργοστασίου για να ανοίξει ο δρόμος προς τις εργολαβίες και την εισαγωγή προϊόντων από την Βουλγαρία. Και το πιο χαρακτηριστικό: η Coca Cola προσπάθησε κατά τη διάρκεια της απεργίας να ενεργοποιήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό – πρόγευση για την επικείμενη σύγκρουση;

Σημειώνουμε ότι στο παρελθόν  η συγκεκριμένη πολυεθνική εταιρία είχε χρησιμοποιήσει ακόμη και μπράβους της νύχτας για να εκφοβίσει τους απεργούς του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης: επιζητεί η σημερινή διεύθυνση να πάρει τη ρεβάνς για την ήττα του παρελθόντος – εκδικούμενη τα «παιδιά» των νικητών-απεργών του 1987;

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης